پایگاه خبری اوشیدا 26 اسفند 1398 ساعت 8:46 http://oshida.ir/vdcdjo09.yt0n56a22y.html -------------------------------------------------- عنوان : کاوه ۱۷؛ سلاحی کاربردی و کارا برای افسران نیرو‌های مسلح + تصاویر -------------------------------------------------- جمهوری اسلامی ایران از کشور‌های سازنده تسلیحات تاکتیکی در جهان محسوب می‌شود. متن : مسلح بودن نیرو های پیاده به انواع سلاح ها یکی از ملزومات حضور در میدان های نبرد و جنگ های گوناگون است که همه ارتش ها و نیرو های مسلح در جهان به این موضوع توجه ویژه ای دارند. علاوه بر تاکتیکی بودن اسلحه های مورد نیاز برای سربازان و یا فرماندهان حاضر در میدان، سبک بودن و وزن کم تسلیحات مورد استفاده توسط آن ها امروزه از ویژگی های بسیار مهم سلاح های انفرادی در میدان های نیرد است.همین موضوع باعث شد تا طراحان به دنبال ساختن تسلیحاتی باشند که هم توان آتش بالا را به پیاده نظام بدهد و هم به چابکی آن ها لطمه نزند، پس ساخت اسلحه ها به خصوص سلاح هایی که با نواخت تیر بالا، وزن کمی دارند را در دستور کار قرار دادند که نتیجه آن شد تولید سلاح های انفرادی همچون مسلسل ها.ساخت مسلسل ها چند مشکل عمده نیز مانند اندازه بزرگ و سختی در هدف گیری داشتند. یعنی برای هدف گیری به زمان بیشتری نیاز داشتند و پس از اتمام تیراندازی، برای بارگذاری مهمات هم زمان زیادی صرف می شد، پس باید طراحان باز هم اقدامات بیشتری را انجام می دادند.پس آن ها برای رفع این مشکل به دنبال ساخت اسلحه های کمری رفتند که علاوه بر اندازه کوچک، به سرعت نیز مسلح می شدند؛ اسلحه های کمری به سرعت نشانه گیری کرده و با دقت بالا هدف را از بین می بردند، از طرفی هم، چون خشاب این اسلحه ها کوچک بودند توان مسلح کردن خشاب با سرعت بالایی انجام می شد و فرد استفاده کننده هم قادر بود خشاب های بیشتری را با خود حمل کند.پس کار طراحی و ساخت نمونه های بیشتر این نوع سلاح در دستور کار همه سازندگان اسلحه در سرتاسر دنیا قرار گرفت. کشورمان ایران هم تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی وارد کننده اسلحه از کشور های غربی و بعضا هم شرقی بود. صنایع دفاعی کشورمان با بهره گیری از تجربیات دوران دفاع مقدس کار طراحی و ساخت کلت های کمری متناسب با نیاز نیرو های مسلح جمهوری اسلامی ایران را آغاز کردند.وزارت دفاع و مجموعه صنایع دفاع کشورمان از سال ۶۹ با توجه به دستورات سلسله مراتب و اعلام نیاز نیروهای مسلح به سوی طراحی و ساخت اسلحه های بومی حرکت کردند، سلاح هایی که ساخت آن هیچ گونه وابستگی به هیچ کشوری نداشت و اطلاعاتی فنی دقیق آن هم به سختی به بیرون درز می کرد.ساخت اسلحه های کمری با نام های زُعاف و رعد هم جزئی از این مسیر است.اسلحه کمری کاوه ۱۷کاوه ۱۷ یک سلاح مهم دیگر ایرانی است. این اسلحه یک کالیبر ۹ میلی متری است که وزن آن بدون خشاب در حدود ۶۵۵ گرم است.اگرچه رسما درباره جنس سلاح کاوه مطلبی عنوان نشده است، اما وزن کم و شباهت آن با رعد نشان دهنده این نکته است که به احتمال فراوان در این سلاح هم از مواد پلیمری استفاده شده است. استفاده و ساخت سلاح های پلیمری، طی دهه های اخیر در ارتش ها و صنایع دفاعی جهان، یک روند تصاعدی و قابل توجه را شاهد بوده که خوشبختانه در کشورمان نیز به این موضوع مهم، توجه خاصی شده است.برد موثر این سلاح جدید ایرانی، در حدود ۵۰ متر و سرعت دهانه گلوله در آن در حدود ۳۶۰ متر بر ثانیه است که از این لحاظ، با اسلحه رعد برابری می کند. نگاهی به ظاهر اسلحه کمری کاوه ۱۷ و مشخصات آن، نشان از وجود شباهت هایی بین این سلاح ایرانی و گلوک ۱۷ اتریشی است، اما نکته جالب اینجاست که در بخش هایی، سلاح ایرانی حتی از نمونه اتریشی هم بهتر ظاهر شده است.وزن خالص کاوه ۱۷ همان طوری که در بالا به آن اشاره شد در حدود ۶۵۵ گرم است در حالی که این عدد برای گلوک ۱۷ اتریشی ۷۱۰ گرم است. در زمان مسلح بودن با خشاب پر نیز نمونه ایرانی تنها ۱۰ گرم از مدل اتریشی سنگین تر است. طول مدل اتریشی نیز ۲۰۴ میلی متر است که در مقایسه با نمونه ایرانی بسیار بزرگتر است.انتهای پیام/